مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) قرآن شناخت 2008-1987 7 2 2014 10 27 وجوب وصیت از دیدگاه ساختارهای قرآنی 115 136 153 FA مهدی سلیمی دانشجوی دکتری - فقه - پردیس بین الملل فردوسی مشهد Journal Article 2014 12 05 “Will” is one of the issues that has been recommended in some of the Holy Quran’s phrases. "Constant obligation of the action on the religiously accountable person", "fixed obligation of the action on accountable individuals" and "praising righteous agents” are among phrases that suggest the desirability of this action in the verse on will (chapter Baqara: 180). Based on the practical approach of Faqihs, analysis of the above-mentioned phrases shows that these phrases indicate and emphasize the obligation of leaving a will. And contrary to well-known viewpoints, some Faqihs believe that, according to the meaning of these phrases, leaving a will at the time of death is obligatory, Famous Faqihs, who regard leaving a will as being recommended and generalize this decree to the provisions and conditions mentioned in the verse, have sometimes argued that these phrases mean leaving a will is recommended, and sometimes stated that this verse or its decree on the obligation of will is abrogated. This descriptive-analytical study shows that it is not correct to construe from the verses on the desirability of will that leaving a will is religiously recommended and this verse and the obligation of leaving a will is not abrogated وصیت، یکی از موضوعاتی است که مطلوبیت آن در قرآن کریم طی ساختارهایی بیان شده است. «ثابت و مقرر بودن فعل بر مکلف»، «ثبوت عمل بر عهده‌ی افراد» و «مدح فاعلین به پرهیزگاری» از جمله ساختارهای خبری حاکی از مطلوبیت فعل در آیه‌ی وصیت (بقره: 180) هستند. واکاوی ساختارهای مزبور با تکیه بر رویکرد عملی فقیهان، نشان می دهد که این ساختارها بر وجوب وصیت و تأکید بر این وجوب دلالت دارند و برخلاف دیدگاه مشهور، نظر برخی فقیهان مبنی بر وجوب وصیت به هنگام فرا رسیدن مرگ، مطابق با دلالت این ساختارهاست. مشهور فقیهان که وصیت را مستحب می دانند و این حکم را به شرایط مزبور در آیه نیز تعمیم داده اند، گاهی این ساختارها را بر استحباب حمل کرده و گاهی قایل به نسخ آیه یا نسخ حکم وجوبی آن شده اند. این پژوهش توصیفی-تحلیلی روشن می کند که حمل ساختارهای حاکی از مطلوبیت در آیه‌ی وصیت، بر استحباب صحیح نیست و این آیه و حکم وجوبی مستفاد از آن نسخ نشده است. https://qoranshenakht.nashriyat.ir/sites/qoranshenakht.nashriyat.ir/files/article-files/6_10.pdf