The Holy Qur'an attaches too much importance to history so that a considerable content of the verses of the Qur'an is related to the quotation, analysis, and theoretical philosophy of history. However, some contemporary scholars in their research methods consider the reference to the Holy Qur'an in the field of historical research as unscientific. The most important reasons for this claim are the invalidity of the title of "historical source" in the Divine texts and the unrealistic of the historical narrations of the Qur'an. The aim of this study is the explanation the necessity of paying attention to the historical teachings of the Qur'an by using the "analytical-ijtihad" method, first the truth of the definition of the source in history on the Qur'an and the realism of its teachings from the point of view of reason and narration is proved, then the position of Qur'an in historiography has been explained to three fields of narrative history, analytical history and theoretical philosophy of history in the form of examples.
قرآن مجید برای تاریخ اهمیت ویژه ای قائل است، به گونه ای که حجم قابل توجهی از آیات این کتاب آسمانی ناظر به نقل، تحلیل و فلسفه نظری تاریخ است. لیکن برخی از محققان معاصر در روش های پژوهشی خود، مراجعه به قرآن مجید در حوزه پژوهش های تاریخی را غیرعلمی می انگارند. مهم ترین دلایل آنها بر این مدعا، عدم صدق عنوان «منبع تاریخی» بر متون وحیانی و عدم واقع نمایی نقل های تاریخی قرآن به شمار می آید. در این مقاله با هدف تبیین ضرورت اهتمام به تعالیم تاریخی قرآن و با روش «تحلیلی ـ اجتهادی»، ابتدا صدق تعریف منبع در تاریخ بر قرآن و واقع نمایی آموزه های آن از منظر عقل و نقل اثبات شده، سپس جایگاه قرآن در تاریخ پژوهی از رهگذر نمایاندن نقش قرآن در سه حوزهی تاریخ نقلی، تحلیلی و فلسفهی نظری تاریخ در قالب مثال تبیین گردیده است.
ابناثير، عزالدين ابوالحسن علىبن ابىالكرم، 1385ق، الكامل في التاريخ، بيروت، دار صادر.
ابنهشام، عبدالملك، بيتا، السيرة النبوية، تحقيق مصطفى السقا، ابراهيم الأبيارى و عبدالحفيظ شلبى، بيروت، دار المعرفة.
بلک، جرمي و دونالد م.مک رايل، 1390، مطالعه تاريخ، ترجمة محمدتقي ايمانپور، مشهد، دانشگاه فردوسي مشهد.
تقيزاده، محمود، 1388، تصوير حضرت محمد و حضرت زهرا در دايرةالمعارف اسلام (ترجمه و نقد)، قم، شيعهشناسي.
توفيقي، حسين، 1390، آشنايي با اديان بزرگ، چ چهارم، تهران، سمت.
جعفري، يعقوب، 1384، تاريخ اسلام از منظر قرآن، قم، دفتر نشر معارف، قم.
حسين، طه، 1344ق، في الشعر الجاهلي، قاهره، دارالکتب المصريه.
دانشکيا، محمدحسين، 1393، نگاهي ديگر به تاريخ در قرآن تشابهها، تفاوتها و تعارضهاي گزارشهاي تاريخي قرآن و با منابع منتخب (بررسي موردي غزوه بدر، احد و تبوک)، قم، دفتر نشر معارف.
رابتسون، آرچيبالد، 1378، عيسي؛ اسطوره يا تاريخ، ترجمه حسين توفيقي، قم، مرکز مطالعات و تحقيقات اديان و مذاهب، قم.
رستم، اسد، 1392، مصطلح التاريخ: روش نقد تاريخي (روايت بوممحور از تاريخورزي علمي مسلمانان)، ترجمه و تحقيق سيدمحمدرضي مصطفوينيا و حسن حضرتي، تهران، سمت.
ساجدي، ابوالفضل، 1385، زبان دين و قرآن، چ دوم، قم، مؤسسة آموزشي و پژوهشي امام خميني.
سليماني، جواد، 1397، فلسفه تاريخ در قرآن، تهران، مؤسسة آموزشي و پژوهشي امام خميني و سازمان مطالعه و تدوين (سمت).
صدر، محمدباقر، 1369، سنّتهاي اجتماعي و فلسفه تاريخ در مكتب قرآن، ترجمه حسين منوچهري، تهران، رجاء.