Mustafa Karimi / Assistant Professor, the Department of Interpretation and Qur’anic Sciences, Imam Khomeini Educational and Research Institute / karimi@iki.ac.ir
75-922026/08/162026/08/162026/08/16
Abstract:
The philosophy of man’s worldly life is one of the issues that has long occupied the minds of many people. Knowing the reason for this life directs human attitude toward the blessings and hardships of the world and provides the basis for the proper use of worldly life and achieving happiness. The goal of this study is answer this question through a thematic interpretation of the Holy Qur'an. Data collection in this study is library-based and the method of processing and problem solving is descriptive-analytical. To find the answer, after referring to the ultimate goal of human creation, the foundations, conditions and context of realization are examined. The preconditions for achieving the goal of human creation are experiment, servitude, and piety, and these can be realized in a realm with limitations, interference, change, ambiguity and obligation. These conditions exist only in the world; worldly life is the basis for the development of man's inner talents and the gradual attainment of perfection for the blissful life of the hereafter
یکی از مسائلی که از دیرباز اذهان بسیاری را متوجه خود ساخته، فلسفهی زندگی دنیوی انسان است. آگاهی از چراییِ این زندگی، ضمن جهت دهی رفتار آدمی در برابر نعمت ها و سختی های دنیا، زمینهی استفاده درست از زندگی دنیوی را برای رسیدن به سعادت او فراهم می سازد. این مقاله بر آن است، پاسخ این پرسش را به روش تفسیر موضوعی از قرآن کریم به دست آورد. گردآوری اطلاعات در این تحقیق، کتابخانه ای و روشِ پردازش و حل مسئله، توصیفی ـ تحلیلی است. برای یافتن پاسخ، پس از اشاره به هدف نهایی آفرینش انسان، مقدمات، شرایط و ظرفِ تحقق آن بررسی می شود. آزمایش، بندگی و تقوا مقدمات دستیابی به هدفِ آفرینش انسان اند و تحقق آنها در عالَمی باید که از محدودیت، تزاحم، تغییر، پرده پوشی و تکلیف برخوردار باشد. این شرایط، تنها در دنیا وجود دارد؛ زندگی دنیوی زمینه ساز شکوفایی استعدادهای درونی انسان و کسب تدریجی کمالات، جهت زندگیِ سعادتمندانه اخروی است.
طباطبایی، سیدمحمدحسین، 1430ق، الميزان في تفسير القران، چ نهم، قم، جامعه مدرسين حوزه علميه.
طبرسي، فضل بن حسن، 1418ق، تفسير جوامع الجامع، قم، جامعه مدرسين حوزه علميه.
طريحي، فخرالدین، 1985م، مجمع البحرين، بيروت، دارالمكتبة الهلال.
فراهيدي، خليل بن احمد، 1414ق، ترتيب كتاب العين، تحقيق: مهدي مخزومي و ابراهيم سامرايي، قم، اسوه.
فلسفی، محمدتقی، 1379، معاد از نظر جسم و روح، چ سوم، تهران، فرهنگ اسلامی.
فيض كاشانى، محمدمحسن بن شاه مرتضى، 1406ق، الوافي، اصفهان، كتابخانه امام أمير المؤمنين على.
کفوی، ابوالبقاء ایوب ابن موسی الحسینی، 1413ق، الکلیات معجم فی المصطلحات و الفروق اللغویه، چ دوم، بیروت، مؤسسه الرساله.
مجلسی، محمدباقر، بيتا، بحار الانوار، چ دوم، تهران، المكتبة الاسلاميه.
مصباح یزدی، محمدتقی، 1378، خودشناسی برای خودسازی، قم، مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی.
ـــــ ، 1380، به سوي خودسازي، نگارش: كريم سبحاني، قم، مؤسسه آموزشي و پژوهشي امام خميني.
ـــــ ، 1382، به سوى او، تحقیق و ویرایش: محمدمهدی نادری، قم، مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی.
ـــــ ، 1392(الف)، بهترین و بدترینها از دیدگاه نهج البلاغه، چ پنجم، قم، مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی.
ـــــ ، 1392(ب)، لقای الهی، تدوین و نگارش: کریم سبحانی، قم، مؤسسه آموزشی و پژوهشی امامخمینی.
ـــــ ، 1394(الف)، جنگ و جهاد در قرآن، چ چهارم، قم، مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی.
ـــــ ، 1394(ب)، خداشناسی، چ دوم، تحقیق و بازنگاری: امیررضا اشرفی، قم، مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی.
معين، محمد، 1371، فرهنگ فارسي، تهران، اميركبير.
مكارم شيرازي، ناصر و ديگران، 1370، تفسير نمونه، قم، نسل جوان.
منسوب به جعفر بن محمد الصادق، 1400ق، مصباح الشريعة، بيروت، اعلمي.
موحدی، مرتضی، 1381، فلسفه حیات انسان در دنیا از دیدگاه قرآن، پاياننامه کارشناسی ارشد رشته الهیات و معارف اسلامی، قم، مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی.
نعمان بن محمد مغربى، ابن حيون، 1330ق، دعائم الاسلام، تحقیق آصف بن علیاصغر فیض، قاهره، دارالمعارف.
يثربى، سیديحيى، 1377، عرفان نظرى: تحقیقی در سیر تکاملی و اصول و مسائل تصوف، قم، دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم.