Rhetorical Consequences of Non-Reflection of the "Addressee Kāf" in Demonstrative Pronouns (Asmāʾ al-Ishāra) in Quranic Exegesis and Translations
/ Assistant Professor, Department of Islamic Studies, Shahrekord State University, Chaharmahal and Bakhtiari, Iran / Hamid.naderi@sku.ac.irچکیده و کلیدواژه فارسی (Persian)
- قرآن کریم. ترجمههای انصاریان، الهی قمشهای، برزی، بهرامپور، پورجوادی، حجتی، خسروی، دهلوی، رضایی اصفهانی، عاملی، فارسی، فولادوند، کاویانپور، گرمارودی، مترجم ناشناس قرن دهم، مشکینی و مکارم شیرازی.
- آقایی، مهرداد و عباسزاده، فاضل (1401). کاربست صنعت التفات در سوره أنبیاء. مطالعات قرآنی، 13(51)، ص156ـ174.
- آلوسی، محمود (1415ق). روح المعانی فی تفسیر القرآن العظیم. بیروت: دار الکتب العلمیه.
- ابنعاشور، محمد (بیتا). التحریر و التنویر. بیروت: موسسة التاریخ.
- ابوالسعود، محمد (بیتا). ارشاد العقل السلیم الى مزایا القرآن الکریم. بیروت: دار احیاء التراث العربی.
- ابوالفتوح رازی، حسینبنعلی (1408ق). روض الجنان و روح الجنان فی تفسیر القرآن. مشهد: بنیاد پژوهشهای اسلامی آستان قدس رضوی.
- امانی، رضا و فرهادی، امالبنین (1396). ساختار التفات و جنبههای هنری ـ معنایی آن در قرآن (پژوهشی در سطح صیغههای ضمایر). مطالعات سبکشناختی قرآن کریم، 1(1)، ص55ـ68.
- بهجتپور، عبدالکریم (1390). همگام با وحی. قم: مؤسسة تمهید.
- بیضاوی، عبدالله (1418ق). أنوار التنزیل وأسرار التأویل. بیروت: دار احیاء التراث العربی.
- تفتازانی، سعدالدین (بیتا). مختصر المعانی. قم: دار الفکر.
- جواهری، محمدحسن (1393). روششناسی ترجمة قرآن کریم. قم: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه.
- حاجیخانی، علی و امانیپور، مونا (1393). فن التفات و نقد و بررسی آن در ترجمههای معاصر قرآن کریم. مطالعات ترجمة قرآن و حدیث، 1(2)، ص25ـ56.
- حجت، هادی (1385). درسنامة ترجمة قرآن کریم. قم: دار الحدیث.
- حرّی، ابوالفضل (1390). بررسی شگرد قرآنی التفات در پرتو ساختار اطلاعات گفتمان. پژوهشهای زبان و ادبیات تطبیقی، 2(8)، ص17ـ39.
- ذوالفقاری، حسن و همکاران (1382ـ1383). زبان و ادبیات فارسی. تهران: چشمه.
- ذهبی، محمدحسین (بیتا). التفسیر والمفسرون. بیروت: دار احیاء التراث العربی.
- رحمانی، مجتبی (1403). میزان تأثیر قاعدة «التفات» در معناسازی تفسیر قرآن. آرایههای ادبی قرآن، 1(3)، ص137ـ164.
- رضایی اصفهانی، محمدعلی (1386). منطق ترجمة قرآن. قم: انتشارات مرکز جهانی علوم اسلامی.
- زرکشی، بدرالدین (1957م). البرهان فی علوم القرآن. قاهره: دار احیاء الکتب العربیه.
- زمخشری، محمود (1407ق). الکشاف عن حقائق عوامض القرآن. بیروت: دار الکتب العربی.
- سکاکی، ابویعقوب (1987م). مفتاح العلوم. بیروت: دار الکتب العلمیه.
- سیوطی، جلالالدین (1974م). الإتقان فی علوم القرآن. قاهره: الهیئة المصریة العامة للکتاب.
- طباطبائی، سیدمحمدحسین (1417ق). المیزان فی تفسیر القرآن. تهران: دار الکتب الاسلامیه.
- طبرسی، فضلبنحسن (1372). مجمع البیان فی تفسیر القرآن. تهران: ناصرخسرو.
- طوسی، محمدبنحسن (بیتا). التبیان فی تفسیر القرآن. بیروت: دار احیاء التراث العربی.
- عبدالحلیم، محمد و حرّی، ابوالفضل (1391). کاربردها و کارکردهای شگرد التفات در قرآن. پژوهشهای قرآنی، 18(70)، ص54ـ81.
- علوی، یحیی (1423ق). الطراز لأسرار البلاغة وعلوم حقائق الإعجاز. بیروت: المکتبة العنصریة.
- فخر رازی، عمر (1420ق). مفاتیح الغیب. بیروت: دار احیاء التراث العربی.
- کریمینیا، مرتضی (1376). چه را ترجمه نکنیم؟ چرا؟. ترجمان وحی، 1(2)، 26ـ39.
- کلباسی، زهرا و احمدنژاد، امیر (1397). قاعدة تفسیری عمومیت خطابهای مفرد قرآن. پژوهشهای قرآنی، 23(86)، ص128ـ149.
- مسرور، خدیجه و مصلاییپور، عباس (1399). حرف «کاف» خطاب در اسماء اشاره و مطابقت آن با مخاطب در قرآن. کتاب قیّم، 10(23)، ص105ـ122.
- معرفت، محمدهادی (1381). تاریخ قرآن. تهران: سمت.
- معرفت، محمدهادی (1997م). التفسیر و المفسرون. مشهد: الجامعة الرضویة.
- مکارم شیرازی، ناصر و همکاران (1374). تفسیر نمونه. تهران: دار الکتب الاسلامیه.
- نادری قهفرخی، حمید (1403). بازخوانی دیدگاه مفسران پیرامون گوینده و ضمیر فاعلی آیة «ذَلِکَ لِیَعْلَمَ أَنِّی لَمْ أَخُنْهُ بِالْغَیْب...». کتاب قیّم، 14(31)، ص63ـ82.
- نسفی، عبدالله (1416ق). مدار ک التنزیل وحقایق التاویل. بیروت: دار النفائس.
- هاشمی، احمد (بیتا). جواهر البلاغة فی المعانی والبیان والبدیع. قم: بینا.
- Mir, M (2006). Language. In: the Blackwell Companion to the Quran. Ed. By Andrew Rippin. Oxford: Blackwell.
Copyright © 2025 The Author(s). This article is published under the Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.
